آرامش دل شبیه موج است

پهن است گهی ، گهی به اوج است

تنها که شود نباشد آرام

فرد آید و در ردیف زوج است

گفتگو ها می رود بین خلایق زآفتابدر سکوت ماه لیکن گفتگو از التهابموج گرما ، گرچه در خورشید روزدل به موج افتـد شبانگه چـون تمـوز + نوشته شده توسط علی در پنجشنبه هجدهم اسفند ۱۴۰۱ و ساعت 18:31 |

یک نگاه از اوست ، دیوانی ز شعر

پلک او نو می کند اوراق را

لب چو او تر می کند در هر ورق

دل تماشا می کند صد گوشه ی آفاق را

دیوان شعر مرا خوانده ای مگر

کز هر غزل تو خبر داری از نخست ؟

از بس نشان تو در هر ورق که هست

دفـتر ز مـن ، ولی اشعار مال توست

آن زمستان که یار در بر توست

خوشتر از دوری اش به تابستان

سـرد اگـر زمانه باشـد سخـت

یار باشـد به خانه آتـشـدان

آن که باید باشد اما نیست ، کیست

آن که جایش در میان خالیست ، کیست

آن که در دل شـورشی افـکـنده کو

آن که دایم در دل من زیست ، کیست